Мин аны тудырдым, ләкин коткара алмадым… (тормыштан)
Бу сүзләрне язуы да авыр миңа… Ләкин эчемдә тотып булмый. Мин — Зөләйха, Казанда яшәүче гади ана кеше. Бер ул үстердем. Бердәнберем. Күз нурым. Мин горурлана идем. Бакчага йөрттем, мәктәптә укыттым. Температурасы күтәрелсә, башын күкрәгемә куеп, төннәр буе кочаклап утыра идем. “Үсеп җиткәч, мин сине бәхетле итәрмен, әни” — ди торган иде… Ләкин тормыш үзенчә итте…
